~B.Wawel2010-03-17, 21:16(83.7.233*)Województwo śląskie jest zlepkiem ziem historycznie należących do Małopolski (50%) ,
Śląska (48%) i Wielkopolski .
Największe miasta woj. śląskiego również leżą w dwóch regionach historycznych i etnicznych
czyli na Śląsku i w Małopolsce .
Takie miasta jak : Sosnowiec , Dąbrowa Górnicza ,Będzin , Sławków , Czeladź , Zawiercie
to historyczna MAŁOPOLSKA w której wyróżnia się ZAGŁĘBIE DĄBROWSKIE
(do 1946 roku było częścią woj. KIELECKIEGO !!!)
Inną częścią tego obszaru to Jaworzno historyczna i etnograficzna część Ziemi Krakowskiej .
Tutaj używa się gwary małopolskiej (nie śląskiej) , tutaj chodzi się w strojach krakowskich ( nie śląskich ).
Dziwnym zapewne jest że na wszystkich mieszkańców woj. śląskiego mówi się Ślązak ,
Chociaż w znacznej mierze to Małopolanie z krakowskiego czy kieleckiego .
Dziwnym jest też że na Sosnowiec , Dąbrowa Górnicza ,Będzin , Sławków , Czeladź czy Zawiercie mówi się że to miasta Śląskie .
Mieszkańcy tych rejonów (Małopolanie ,Polacy) są bardzo rozgoryczeni z nazywania ich Ślązakami chociaż nigdy nimi nie byli .
Żywiec i okolice to Małopolscy Górale oraz Małopolskie Góry - a kwaśnica jako śląski smak to kpina
Częstochowa to kolejne Małopolskie Miasto jest nawet członkiem Stowarzyszenia Gmin i Powiatów Małopolskich
================================
Kochani prezesi i autorzy strategii reklamowych
w Polsce w podziale administracyjnym istnieje województwo śląskie nie ŚLĄSK
==============================
=======
USTAWA
z dnia 24 lipca 1998 r. o wprowadzeniu zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa
Art. 1.
1. Z dniem 1 stycznia 1999 r. wprowadza się zasadniczy trójstopniowy podział terytorialny
państwa.
2. Jednostkami zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa są:
gminy, powiaty i województwa.
Art. 2.
1. Z dniem 1 stycznia 1999 r. tworzy się województwa:
1) dolnośląskie,
2) kujawsko-pomorskie,
3) lubelskie,
4) lubuskie,
5) łódzkie,
6) małopolskie,
7) mazowieckie,
8) opolskie,
9) podkarpackie,
10) podlaskie,
11) pomorskie,
12) śląskie,
13) świętokrzyskie,
14) warmińsko-mazurskie,
15) wielkopolskie,
16) zachodniopomorskie.
============================
Natomiast nazwą Śląsk lub Małopolska określa się historyczne i,etnograficzne regiony Polski które mają własną tradycję ,gwarę ,język poczucie wspólnoty .
Śląsk dzieli się na Śląsk Górny , Dolny oraz Cieszyński
Tak więc Śląskiem jest Wrocław , Opole ,Gliwice , Katowice , Mysłowice
http://img253.imageshack.us/img253/8283/mapagsay9.jpg - mapa Górnego Śląska
ale Częstochowa , Myszków , Zawiercie ,Sosnowiec Jura Krakowsko -Częstochowska .
to wszystko To MAŁOPOLSKA
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/e3/Wojewodztwo_slaskie_a_Slask.png
proszę nauczyć się tego podziału
proszę też poczytać
tu :
http://www.zaglebiedabrowskie.org/viewpage.php?page_id=3
i tu
http://www.zaglebiedabrowskie.org/viewpage.php?page_id=4
i tu
http://www.zachodniamalopolska.republika.pl/
http://zachodniamalopolska.blogspot.com/search/label/Historia
===========================================
Ludzie którzy piszą i mówią o Śląsku który obejmuje Częstochowę ,Myszków czy Zagłębie nie znają HISTORII . Nie potrafią odróżnić podziału Administracyjnego od podziału Historycznego i Regionalnego .
Robią błędy ortograficzne i gramatyczne . Piszą nazwę województwa z dużej litery
Oraz denerwują poszkodowanych mieszkańców robiąc z nich Ślązaków
Mieszkaniec Częstochowy,Jaworzna ,Żywca czy Myszkowa jest Małopolaninem mieszkającym w woj Śląskim
Proszę przemyśleć sprawę i nie nazywać małopolskich ,częstochowskich ,zagłebiowskich potraw śląskim . Agencja wydaje się poważną instytucją
=====================================
Na koniec argument prawny !!
W Polskim Prawie Jest Coś takiego jak kara za nieuczciwą i nierzetelną reklama
Treść każdej reklamy powinna być rzetelna i przedstawiać prawdziwe informacje. Wynika to z prawa konsumenta do prawdziwej, rzetelnej i pełnej informacji o towarze bądź usłudze. Zazwyczaj reklama jest przeznaczona dla szerszego kręgu osób, wtedy może stanowić zagrożenie dla tzw. zbiorowych interesów konsumentów.
Zgodnie z definicją reklamy wprowadzającej w błąd (wprowadzoną przez Dyrektywę Rady Unii Europejskiej nr 450/84) jest to każda reklama, która w jakikolwiek sposób, łącznie ze sposobem jej prezentowania wprowadza w błąd lub jest zdolna do wprowadzenia w błąd osób, do których jest skierowana lub do których docier , skutkiem czego może wpłynąć na ich gospodarcze zachowanie się albo z tych powodów szkodzi konkurentom lub może im szkodzić. Należy brać pod uwagę wszystkie elementy reklamy, np. cenę towaru, datę produkcji, pochodzenie geograficzne, warunki dostarczania i świadczenia usługi. W błąd może również wprowadzać nieodpowiednie, mylne oznaczenie reklamującego, co może powodować powstanie wrażenia powiązania go w pewien sposób z cudzymi znakami towarowymi.
Aby dokonać obiektywnej oceny, na gruncie polskiego prawodawstwa czy reklama jest wprowadzającą w błąd czy nie, na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (art. 16 ust. 2) należy brać pod uwagę wszystkie jej elementy, a szczególnie dotyczące ilości, jakości składników, sposobu wykonania, przydatności, możliwości zastosowania, naprawy lub konserwacji reklamowanych towarów lub usług, a także zachowania się klienta. Nie jest to jednak katalog zamknięty.
Kolejną przesłanką do uznania reklamy za wprowadzającą w błąd jest jej jednoczesny wpływ na decyzję zakupu towaru lub usługi. Nie ma tutaj znaczenia fakt, że przedsiębiorca umożliwia dokonanie zwrotu towaru.
Reklama wprowadzająca w błąd jest uznawana za czyn nieuczciwej konkurencji i nieuczciwą praktykę rynkową oraz działanie godzące w zbiorowe interesy konsumentów. Z tego powodu jest niedozwolona.
Najczęstszym elementem reklamy, który może budzić wątpliwości konsumentów jest zamieszczona w niej cena. Jej wysokość jest najczęściej głównym powodem, dla którego podejmujemy decyzję o zakupie konkretnego towaru. Oznaczanie towarów i usług w taki sposób, że konsument może powziąć mylne i nieprawdziwe informacje o cenach, jak również rozpowszechnianie niejasnych i nierzetelnych informacji co do ich wysokości może być uznane za bezprawną praktykę narażającą na uszczerbek interesy dużej grupy lub wszystkich konsumentów - praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów. Brak takich informacji o cenie pozbawia bowiem konsumentów podstawowych danych o towarze a tym samy uniemożliwia dokonanie świadomego wyboru. Można więc uznać, że stosowanie reklamy wprowadzającej w błąd co do ceny powoduje zakłócenie funkcjonowania uczciwej konkurencji rynkowej.
Przykładem reklam wprowadzających w błąd są także reklamy, które przesadnie podkreślają pewne cechy towaru. Albo przedstawiają prawdziwe informacje, tylko że w dwuznaczny sposób co skutkuje błędnym wyobrażeniem konsumenta na temat reklamowanego produktu. Trzeba mieć bowiem na uwadze to, że odbiorcą reklamy jest zwykły konsument, nie posiadający wiedzy fachowej, któremu trudno jest ocenić czy przekaz reklamowy ma znamiona reklamy wprowadzającej w błąd czy nie. Czasami przedsiębiorcy wykorzystują tzw. reklamy niepełne. Polega to na nieprzedstawianiu wszystkich istotnych danych. W ten sposób konsument posiada mylne zdanie na temat promowanego towaru.
Wszystkie opisane wyżej zachowania przedsiębiorcy mają również znamiona nieuczciwych praktyk rynkowych, zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (art. 5 i 6). Jeśli konsument decyduje się na dochodzenie swoich praw ma do wyboru dwie podstawy prawne – ustawę o ochronie konkurencji i konsumentów i stosowne postępowanie prowadzone przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz ustawę o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, gdzie konsument składa powództwo bezpośrednio do sądu powszechnego.
Konsekwencje naruszenia prawa
Jeśli przedsiębiorca posługuje się taką reklamą musi liczyć się z tym, że konsument, którego interes został z tego powodu naruszony, może domagać się od niego na drodze cywilnej m.in.:
* naprawienia szkody na zasadach ogólnych, w szczególności żądania unieważnienia umowy z obowiązkiem wzajemnego zwrotu świadczeń oraz zwrotu przez przedsiębiorcę kosztów związanych z nabyciem towaru,
* zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na określony cel społeczny związany ze wspieraniem kultury polskiej, ochroną dziedzictwa narodowego lub ochroną konsumentów.
Jeśli konsument zdecyduje się na zgłoszenie Prezesowi UOKiK zawiadomienia dotyczącego stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów i po przeprowadzeniu Prezes UOKiK wyda decyzję, przedsiębiorca może zostać ukarany karą pieniężną w wysokości nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia tej kary.
Autor: Anna Śmigulska
-------------------------------------
Autor maila B. Wawel
Nasze serwisy
